Bad clusters

Gepubliceerd op 6 juni 2019 om 16:00

Ik ben niet geneigd om te reageren op meningen die ik op social media tegenkom. Vooral niet als het pijnlijke, ongenuanceerde meningen betreft. Een wijs iemand heeft me ooit geleerd om, bij negatieve kritiek, niet na te denken over de boodschap maar veel meer over de reden die de boodschapper heeft deze te spuien.

Afgelopen week kwam er een advertentie langs voor een cursus, een e-book, om je te “genezen” van een burn-out. En onder het bericht kwamen de opmerkingen. Naast neutrale en positieve kwam er een commentaar dat ik naast me neer had willen leggen, net als ik anders doe. De strekking was dat al dat gezeur over een burn-out maar eens op moest houden. Iedereen had wel eens tegenslag en twee jaar lang klachten hebben was gewoon gezeur. De schrijfster had ook wel eens tegenslag maar maakte er nooit zo’n drama van.

Nou ben ik zelf trainer, hulpverlener en eigenaar van twee bedrijven met als hoofdthema “weerbaarheid”. Weerbaarheid in de breedste zin om beter met het dagelijkse leven om te kunnen gaan, met de prikkels, de hectiek, verwachtingen en minder leuke gebeurtenissen. We hebben onze eigen Parami-weerbaarheidstraining ontwikkeld en maken veel gebruik van het gegeven dat ons brein onze computer, onze informatieverwerker is.

En ja, nu wil ik wel reageren. Ten eerste wil ik de schrijfster gelukwensen met het feit dat ze waarschijnlijk weerbaar is of in ieder geval nog nooit een burn-out heeft ervaren. Ik wel. En dat terwijl het mijn dagelijkse werk is en ik over meer dan gemiddelde kennis beschik over dit onderwerp. En als trainer stel ik mij nooit “boven” de “cursist”, maar gebruik ik mijn eigen ervaring. En daarover wil ik nu iets vertellen. Als reactie.

Jaren geleden verloor ik een beste vriend. Terwijl ik dat verlies nog aan het verwerken was kreeg mijn moeder ALS. Mijn moeder en mijn gezin deelden samen een grote woonboerderij. Een generatiehuis, zodat we elkaar konden helpen indien nodig. Zij paste op de kinderen, wij deden klusjes. Dat soort hulp. Ik was dus al niet in mijn allerbeste conditie, want rouwen en loslaten is zwaar werk. Mijn weerstand was niet opperbest en helaas kwam daar ook nog gelijk de overgang bij met allerlei ellende. Eén daarvan was een ongelooflijk laag ijzergehalte en daardoor enorme vermoeidheid en na activiteit niet meer op adem kunnen komen. Ik leek wel een guppie op het droge, happend naar adem.

En toen werd mijn moeder ziek en ontstond de verwachting, bij mijn omgeving, maar vooral bij mezelf, dat ik degene was die haar zou verzorgen, ondersteunen. Ik onderdrukte mijn eigen ellende en vestigde mijn aandacht op haar. Binnen een half jaar was ze dood. Haar lichaam weigerde in sneltreinvaart alles wat ze ooit kon en was als mens. Voordat ze uiteindelijk zou stikken omdat de spieren van haar longen zouden gaan weigeren besloot ze tot euthanasie. En op de dag na de begrafenis stortte ik volledig in. Eerlijk waar… een burn-out voel je!! Het is het moment dat je “knapt”.

Ons brein is een computer die niets anders doet dan informatie verwerken. Alle informatie die voortdurend op ons afkomt en via onze zintuigen wordt waargenomen. En daarbij ook nog eens de informatie die jijzelf weer afgeeft door jouw reactie op de informatie. Complexe zaak dus. Ons brein probeert van al die informatie een zinnig geheel te maken. Zo vormt het clusters van informatie dat bij elkaar lijkt te passen doordat het vaak samen voorkomt. Dat is de essentie van leren.

Dus…. Op het moment dat dood, verlies, rouwen en lichamelijke ellende samenkwamen kreeg mijn brein deze informatie binnen via al mijn zintuigen en mijn reactie erop. Zintuigelijke informatie is alles wat we zien, horen, voelen, ruiken, en proeven. Mijn brein koppelde, vormde clusters, van het gevoel en emotie van dood, ziekte en ellende met de rest van mijn zintuigelijke informatie. Ik had mijn bedrijf met klanten en opdrachtgevers. Ik had mijn gezin. Ik had buikpijn waardoor ik eten niet verdroeg. Ik had ademtekort waardoor ik bang werd te bewegen. De zon scheen op mijn huid, het was zomer en vakantie. De vogels floten. Haar gedeelte van het ons huis rook naar haar, er stonden haar spullen. In één grote draaikolk van ellende koppelde mijn brein alles aan elkaar. Ik werd overal bang voor. Voor de zomer, de vogels, de mensen, het huis. En dan ontstaat een burn-out. Nu, drie jaar later, heb ik inmiddels weer zoveel positievere clusters in mijn brein kunnen opbouwen en mijn “bad clusters” zoals we die noemen binnen de PMA (progressive mental alignment) kunnen oplossen, dat ik kan genieten van de vakantie, de zomer, mijn huis en de mensen om me heen. Vergeet je de pijn, de angst? Nooit. Maar je kunt wel leren er aan te denken zonder dat het je leven negatief beïnvloedt.

En nu weer even terug naar de schrijfster van het commentaar. Misschien heb jij wel een “bad cluster” opgebouwd toen je zelf niet goed in je vel zat, ziek was, een nare ervaring had en toen iemand met een burn-out tegen kwam? Daarom vergeef ik jou je pijnlijke commentaar, het is immers alleen maar jouw informatieverwerking en niet de mijne.


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Annemiek
4 maanden geleden

Mooi omschreven
Zo is t
Ik ben nu met de methode van oma bezig ....de online versie om mensen te helpen

Die bad clusters hebben we allemaal
Het is n keuze er iets mee te doen
Ook n keuze er niets mee te doen

Je hebt altijd n keuze

Daarnaast ben doen je de verantwoording te beseffen met wat je zegt
Je bent niet verantwoordelijk hoe een ander het oppakt

Lieve groet Annemiek